Ergens in oktober loop je door het bos en merk je het ineens: het geluid onder je voeten is veranderd. Waar het pad eerst zacht en groen was, kraakt en ritselt het nu. De herfst is er, en met elke windvlaag dwarrelt er weer iets naar beneden. Hier en daar ligt een tak die het niet heeft gered, of zelfs een hele boom die met wortel en al is omgevallen. Het ziet er niet dramatisch uit. Het hoort er gewoon bij.<\/p>\n\n\n\n
Wat me telkens weer opvalt: niets in dat bos lijkt zich te verzetten. Geen boom die zijn blad probeert vast te houden omdat de zomer zo mooi was. De natuur laat los zonder moeite. Wij, mensen, vinden loslaten een stuk lastiger.<\/p>\n\n\n\n
We spreken vaak over de herfst alsof er iets misgaat. Alsof het einde van iets altijd een verlies is. Maar in de natuur is de herfst geen mislukking van de zomer. Het is een volgende fase in dezelfde cyclus.<\/p>\n\n\n\n
Een boom laat zijn bladeren niet los omdat hij zwak is, maar omdat het slim is. Bladeren verdampen water en vangen wind, en in de winter zou dat de boom meer kosten dan opleveren. Dus trekt hij zijn energie terug naar de stam en de wortels en laat hij los wat hem niet meer dient. Zonder drama en zonder uitleg.<\/p>\n\n\n\n
Dat is precies het spanningsveld waar ik steeds op terugkom. We bewonderen hoe moeiteloos de natuur verandert, maar in ons eigen leven klampen we ons vaak vast aan wat er al lang niet meer past.<\/p>\n\n\n\n
Niet altijd op een zichtbare manier. Je kunt een baan allang hebben losgelaten en er mentaal nog steeds in zitten. Je kunt afscheid hebben genomen van een relatie en het gesprek in je hoofd t\u00f3ch blijven herhalen. Of je houdt vast aan een plan dat je ooit maakte, een verwachting van jezelf of een versie van jezelf die je vijf jaar geleden was. Je bent al verder, maar je hoofd loopt nog een stukje achter.<\/p>\n\n\n\n
Buiten laat je de bladeren vallen. Binnen blijf je ze vasthouden, en dat kost energie. Vasthouden voelt vaak als veiligheid, maar meestal is het vooral vermoeiend.<\/p>\n\n\n\n
Dat is geen falen. Loslaten is iets wat we nauwelijks leren, en het voelt eng omdat we niet weten wat er daarna komt. Toch zit daar precies de kanteling: loslaten is niet het einde van iets, maar de voorwaarde voor wat volgt.<\/p>\n\n\n\n
Als het buiten donkerder en stiller wordt, is de neiging groot om dat als stilstand te zien. Alsof er niets meer gebeurt. Maar kijk naar een boom in november: bovengronds lijkt hij te rusten, terwijl hij ondergronds bezig is. Hij herstelt, verzamelt en bereidt zich voor.<\/p>\n\n\n\n
Dat is het verschil tussen stilstaan en naar binnen keren. Stilstaan is blijven hangen. Naar binnen keren is een bewuste beweging: je haalt je aandacht terug van alles wat buiten je gebeurt en richt hem op wat er van binnen leeft. Wat heb je nodig? Wat is nog van jou? Wat mag blijven en wat mag gaan?<\/p>\n\n\n\n
Zo zie je ook dat rust geen leegte is, maar ruimte. Een omgevallen boom laat een gat achter in het bladerdak, en juist daardoor valt er licht op de bosgrond, waar iets nieuws kan gaan groeien. Zonder ruimte geen nieuw begin. Loslaten en ruimte maken horen bij elkaar.<\/p>\n\n\n\n
Voordat je iets loslaat, is het goed om eerst even om te kijken. Rond de herfstequinox, de dag waarop dag en nacht in balans zijn, staat in oude tradities het feest Mabon. Het is een moment van balans en van oogsten: je kijkt terug op wat het jaar heeft opgeleverd, voordat de donkere maanden beginnen. (Over Mabon schrijf ik binnenkort meer in een eigen artikel.)<\/p>\n\n\n\n
Je hoeft er niets spiritueels mee te doen om de vragen te herkennen die erbij horen:<\/p>\n\n\n\n
Dat laatste is vaak de moeilijkste. Want soms zit er iets in ons leven dat vooral energie kost: een gewoonte, een verplichting, een manier van denken. Iets waar we lang aan vasthielden omdat we er zoveel in hebben gestoken. Maar wat je erin hebt gestoken is geen reden om het te houden.<\/p>\n\n\n\n
Na de balans van de oogst gaat de natuur steeds verder naar binnen. Buiten wordt het stiller en donkerder, en de oude Keltische traditie noemt dat moment Samhain: de tijd van afscheid, van vergankelijkheid en van herinnering. Het begin van de donkere jaarhelft.<\/p>\n\n\n\n
Het klinkt zwaar, maar het is ook eerlijk. Er is ruimte om stil te staan bij wat er niet meer is, bij mensen, periodes of dromen die je hebt losgelaten of moest loslaten. Niet om erin te blijven hangen, maar om ze te erkennen. Herinneren is namelijk een andere vorm van loslaten: je draagt iets mee zonder dat het je nog vasthoudt.<\/p>\n\n\n\n
En daarna, als de donkerste tijd voorbij is, komt het licht weer terug. Niet omdat je erom vraagt, maar omdat de cyclus zo werkt. Eerst loslaten, dan rust, en dan pas een nieuw begin.<\/p>\n\n\n\n
Misschien heb je zin om er even bij stil te staan. Pak een kop thee, een pen en een moment voor jezelf, en probeer een paar van deze vragen te beantwoorden:<\/p>\n\n\n\n
Een klein loslaatritueel:<\/strong> loop een stukje door de natuur en pak een blad van de grond. Denk aan \u00e9\u00e9n ding dat je wilt loslaten. Zeg het hardop of in gedachten, en laat het blad dan bewust op de grond of in het water vallen. Het is klein en eenvoudig, maar het maakt het loslaten even zichtbaar.<\/p>\n\n\n\n Je hoeft niet alles tegelijk los te laten. De herfst doet het ook blad voor blad.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Dit artikel is geschreven met behulp van Claude<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ergens in oktober loop je door het bos en merk je het ineens: het geluid onder je voeten is veranderd. Waar het pad eerst zacht […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":3167,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[10,104,6],"tags":[105,113,112,116,115,110,114],"class_list":["post-3165","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-innerlijk","category-het-jaarwiel","category-leefwereld","tag-herfst","tag-holisme","tag-loslaten","tag-melanchonie","tag-reflectie","tag-seizoenen","tag-verandering"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3165","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3165"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3165\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3168,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3165\/revisions\/3168"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/3167"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3165"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3165"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/outoffocus.maartjemeering.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3165"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}